تناسب اندامورزش

من از ورزش کردن متنفر بودم … تا زمانی که رقص شکم را پیدا کردم

من از ورزش کردن متنفر بودم ... تا زمانی که رقص شکم را پیدا کردمReviewed by فتح الهی on Sep 27Rating: 4.5من از ورزش کردن متنفر بودم ... تا زمانی که رقص شکم را پیدا کردم زمانی که من بچه بودم دچار آلرژی های آسم - همراه با تجربیات جراحت به دست مربیان مازوخیست باشگاه – می شدم، و این به این معنی بود که در بیشتر کلاس های ورزشی در حاشیه بودم. در نتیجه وقتی که 20 سالم شد هیچ علاقه ای به فعالیت بدنی نداشتم.

زمانی که من بچه بودم دچار آلرژی های آسم – همراه با تجربیات جراحت به دست مربیان مازوخیست باشگاه – می شدم، و این به این معنی بود که در بیشتر کلاس های ورزشی در حاشیه بودم. در نتیجه وقتی که ۲۰ سالم شد هیچ علاقه ای به فعالیت بدنی نداشتم.

در دهه ۱۹۸۰،

زمانی که ایروبیک به شدت محبوب شد، ابتدا من را جذب کرد. من فکر می کردم ایروبیک سرگرم کننده است، به تلاش کمی نیاز دارد، و به من کمک می کند تا وزن کم کنم. اینطور شد که من با یک تیشرت بزرگ به اولین و تنها جلسه کلاس ایروبیک رفتم.

در آنجا یک زن با عضلات برجسته بود که با تیپ ورزشی و لباس مخصوص ایروبیک در جلوی همه ایستاده بود. آنها به من تشر زدند، بنابراین من به ردیف آخر رفتم و سعی کردم توجهات را به خود جلب نکنم. هنگامی که موسیقی شروع شد، آنها روی بیت حرکت می کردند، پاها و بازوهای آنها با هم هماهنگ بود و حرکات شگفت انگیزی را اجرا می کردند. در مقابل کمال آنها، من افتضاح بودم. وقتی همه به سمت راست حرکت می کردند، من به سمت چپ می رفتم، و ناامیدانه دستانم را آخر از همه حرکت می دادم. در انتهای کلاس من پر از عرق بودم و مثل یک چراغ راهنما روی رنگ قرمز گیر کرده بودم! ریه هایم در حال تلاش برای نفس کشیدن بودند، و من به جای اینکه به اتاق رختکن برگردم، نفس نفس می زدم.

حتما بخوانید :
ساده ترین راه برای شروع ورزش

هنگامی که من ۳۰ ساله شدم، فعالیت ورزشی خیلی کمی داشتم. یک نفر در تعطیلات آخر هفته دوچرخه سواری را به من پیشنهاد کرد. من این تصویر ذهنی که روی دوچرخه چطور به نظر می رسم را نادیده گرفتم و پاسخ مثبت دادم.این کار را امتحان کردم. مهم نبود که چقدر به پاهایم اصرار کردم که خسته نشوند و ادامه دهند، اما ریه هایم من را ناامید کردند و آسم ناشی از ورزش باعث شد که نتوانم این کار را انجام دهم.

با گذشت زمان و تبدیل شدن عدم انعطاف پذیری

به یک مشکل، یوگا به نظر انتخاب خوبی بود. همه چیز به خوبی پیش رفت، تا زمانی که در حال انجام حرکت جنگجو، افتادم. در حالی که روی زمین دراز کشیده بودم به این واقعیت فکر می کردم که همه شرکت کنندگان دیگر بلندتر، لاغرتر و با شکوه تر از من در هر زمانی هستند. در پایان جلسه – زمانی که همه در حال کشیدن نفس عمیق و ارتباط با چشم سوم خود بودند – من بشدت احساس سرگیجه می کردم. مسیر های باریک سینوس من، اجازه نفوذ کافی اکسیژن را به من نمی دانند و من تقریبا از هوش رفتم.

من تقریبا به این نتیجه رسیده بودم که تمام تمرینات یک شکنجه هستند و من فقط باید تسلیم شوم و در این زمان بود که رقص شکم را پیدا کردم.

من در آن زمان در ترکیه زندگی می کردم و مردم آنجا برای جشن گرفتن همه چیز می رقصیدند. اینکه برای اولین بار در سالها با دوستان قدیمی برخورد کنید، به این معنا است که باید برقصید، حتی در خیابان. در طول مراسم باشکوه دختران به طور مستقیم به طبقه رقص می رفتند و رقابت می کردند تا ببینند که چه کسی می تواند جذاب تر باشد. در مراسم عروسی، مردم چندین روز جشن می گیرند. و همه حتی کوچک ترین دخترها، حرکات رقص را بلد هستند.

حتما بخوانید :
برای بهینه سازی تمرینات اینتروال

من به آنها پیوستم و لذت بردم، اما من یک آماتور بودم. چند سال بعد، در سن ۴۷ سالگی به خانه ام در استرالیا بازگشتم و تصمیم گرفتم مهارت هایم را در رقص بهبود ببخشم. من “رقص شکم” را در گوگل جستجو کردم و متوجه شدم که در نزدیکم کلاس های ارزان قیمت را برای مبتدیان ارائه می دهند. من از اولین جلسه درگیر این رقص شدم: من عاشق ریتم های جهشی شده بودم و در این کار کنترل تنفس من آسان تر شده بود. و شما در زمان های مختلف دست های خود را با پا و باسن خود حرکت می دهید، بنابراین حتی اگر شما کمی ناهماهنگ باشید، باز هم انجام این رقص برایتان غیرممکن نیست.

من اکنون پنج سال است که در این کلاس ها شرکت می کنم و در طول زمان استعداد من به شدت بهبود یافته است. نیمی از هر درس صرف تمرین حرکات خاص می شود. گاهی اوقات ما روی حرکات باسن کار می کنیم، و روی بیت آن را به بالا و پایین و چپ و راست حرکت می دهیم. سپس عضلات را به سمت بالا و پایین می کشیم و تا زمانی که عرق کنیم، ادامه می دهیم.
رقص شکم کار سختی است، اما همیشه سرگرم کننده است. حتی بعد از کلاس وقتی نمیتوانم مراحل را درست انجام دهم و اشتباهاتم را تکرار می کنم، باز هم با خوشحالی از کلاس خارج می شوم. گاهی اوقات معلم ما را به چالش می کشد تا سریع تر به مدت طولانی تر حرکات را انجام دهیم و ما با شجاعت تلاش می کنیم، خودمان را در آینه می بینیم و همه مدت می خندیم.

حتما بخوانید :
اشتباهاتی اکه اکثر افراد در باشگاه انجام می دهند

تمرین هایی که ما در هر جلسه انجام می دهیم، بدین معنی است که بدن من تقویت شده است. داشتن منحنی در بدن چیزی است که در رقص شکم باعث سربلندی است، و من در حال حاضر می توانم عضلات شکمم را کنترل کنم. از همه مهمتر، حالا من می توانم به راحتی به دنبال اتوبوس بدوم بدون اینکه دچار حمله آسم شوم.

دیگر دانشجویان کلاس من از نوجوانان گرفته تا مادربزرگ ها هستند و بسیاری از اشکال و توانایی های مختلف بدنی وجود دارد. وقتی خودم را با آنها در آینه کلاس مقایسه می کنم، احساس خوبی می کنم. شاید من قد بلند نباشم اما یکی از بهترین ها در کلاس هستم. وقتی که من می رقصم، احساس نیرومندی، تناسب اندام و سلامت می کنم.
من فکر می کنم که بالاخره یک روش تناسب اندام را پیدا کردم که می توانم با آن کنار بیایم، چون برای من این کار اصلا شبیه ورزش کردن نیست.

 

نوشته های مشابه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن